Waarom ik lijsttrekker ben
Eigenlijk is er maar één antwoord mogelijk op die vraag. Misschien een cliché, maar daarom niet minder waar. Omdat mijn partij me dat vroeg. Lijsttrekker zijn is niet iets wat je zelf kiest, het is iets waarvoor je wordt gevraagd. En daar ik ben ik bijzonder trots op. De steun van zoveel mensen doet deugd. Het geeft aan dat men tevreden is over het geleverde werk en in de toekomst verder wil met de huidige ploeg, aangevuld met nieuwe mensen.
Maar met gevraagd worden alleen kom je er natuurlijk niet. Mijn motivatie om ja te zeggen, is heel groot. Er zijn in onze stad tal van mooie projecten gerealiseerd , maar het werk is nog niet af. Sommige dossiers lopen door na deze legislatuur en andere projecten verdienen het om niet aan hun lot overgelaten te worden. Alleen lukt dat natuurlijk niet. Ik wil dan ook helpen een volgende generatie op de rails zetten. Aan hen om er dan voor te zorgen dat Menen een stad blijft waar we trots op kunnen zijn.
Dat brengt me meteen bij een andere drijfveer om er nog een keer volop voor te gaan. Wat we de laatste tijd aan afbraak en blokkering hebben gezien in de Meense politiek was niet fraai. Van een simpel voetpad tot grotere bouwwerken. Uit nijd, haat en onkunde werd de Menenaar heel wat fraais door de neus geboord. Men mag van mij veel verwachten, maar niet dat ik daar lijdzaam op toezie. Nu niet en later ook niet. Stéphane Hessel verwoordde het subliem in zijn laatste pamflet Neem het niet!