De kip of het (dioxine-) ei?

Veel is gezegd en geschreven over de laatste metingen van de VMM in Menen. Terecht, het is een zaak die de mensen niet onberoerd laat. Kan men dan ook de “kip of het ei”-discussie laten vallen en overgaan tot de kern van de zaak?  Die discussie gaat als volgt: scoren we beter in de metingen omdat er minder vervuiling is of omdat we niks meer van eigen bodem consumeren?  Maar om die vraag te beantwoorden, zijn er gewoon te weinig gegevens voorhanden. In plaats van daar verder over te kakelen zouden de verantwoordelijken zich beter op de kern van de zaak richten. Die komt hierop neer:

- In de Meense lucht zijn er bronnen die zorgen voor meer zware metalen en 50% meer PAK’s dan elders in Vlaanderen. Die laatste komen volgens de onderzoekers niet van het verkeer, maar wel van de industrie. Metingen zijn er niet, dus is het hoog tijd om de vervuilers op te sporen.

- In Menen heb je 8% meer risico op kanker dan elders in Vlaanderen.  Waarom moeten we de zware industrie dan nog verder laten uitbreiden? En waarom wil men nog extra industriegebieden tegen onze eigen woongebieden aanleggen?

Dat wil ik laten horen aan al wie mee verantwoordelijkheid draagt in dit dossier: in onze eigen bestuursorganen, binnen het provinciebestuur en de Vlaamse overheid. Want deze haan wil niet het hardst kraaien op zijn eigen mesthoop.

Waarom ik lijsttrekker ben

Eigenlijk is er maar één antwoord mogelijk op die vraag. Misschien een cliché, maar daarom niet minder waar. Omdat mijn partij me dat vroeg. Lijsttrekker zijn is niet iets wat je zelf kiest, het is iets waarvoor je wordt gevraagd. En daar ik ben ik bijzonder trots op. De steun van zoveel mensen doet deugd. Het geeft aan dat men tevreden is over het geleverde werk en in de toekomst verder wil met de huidige ploeg, aangevuld met nieuwe mensen. 

Maar met gevraagd worden alleen kom je er natuurlijk niet. Mijn motivatie om ja te zeggen, is heel groot. Er zijn in onze stad tal van mooie projecten gerealiseerd , maar het werk is nog niet af. Sommige dossiers lopen door na deze legislatuur en andere projecten verdienen het om niet aan hun lot overgelaten te worden. Alleen lukt dat natuurlijk niet. Ik wil dan ook helpen een volgende generatie op de rails zetten. Aan hen om er dan voor te zorgen dat Menen een stad blijft waar we trots op kunnen zijn.

Dat brengt me meteen bij een andere drijfveer om er nog een keer volop voor te gaan. Wat we de laatste tijd aan afbraak en blokkering hebben gezien in de Meense politiek was niet fraai. Van een simpel voetpad tot grotere bouwwerken. Uit nijd, haat en onkunde werd de Menenaar heel wat fraais door de neus geboord. Men mag van mij veel verwachten, maar niet dat ik daar lijdzaam op toezie. Nu niet en later ook niet. Stéphane Hessel verwoordde het subliem in zijn laatste pamflet Neem het niet!                              

“Scheppen is weerstand bieden.
Weerstand bieden is scheppen.”

Lauwe leeft

De eerste officiële derby ooit tussen de beide Lauwes vond dit weekend plaats. Meer nog dan het voetbal, was de sfeer misschien wel de winnaar van het weekend.  Akkoord, het was een aangename pot voetbal, maar de ambiance die ik dit weekend proefde, maakt me trots op Lauwe. Het was bv. veelzeggend dat bij de rode kaart voor Racing de gemoederen niet verhit raakten. Voetbal kan toch wel een feest zijn.  Een feest was het ook in de kantine. Lekkere kip met frieten en een massa volk. Chapeau aan de organisatie.
Na dit weekend, kan ik niet anders dan wederom positief zijn over de stad en zijn inwoners. Af en toe kwam wel iemand iets vragen over één of ander dossier in Lauwe en sta je terug met je voeten in de politieke realiteit. Maar dat hoort erbij. Nee, deze gemoedelijke derby, hoe klein hij op voetbalschaal ook was, toont Lauwe op zijn best. Want iedereen weet, in de kleine dingen toont zich de wereld.